اگر دنیای ما دنیای درد است   

فراموشم نکن تا می توانی

اگر امکان دیدارت ندارم   

فراموشم نکن تا می توانی

اگر معشوق من هستی بدان این

  فراموشم نکن تا می توانی

اگر هر کس فراموشش کنی لیک  

فراموشم نکن تا می توانی

اگر جنس دلت از سنگ هم هست

  فراموشم نکن تا می توانی

اگر فریاد دنیا هم بلند شد    

فراموشم نکن تا می توانی

اگر سخت است باز هم طاقت آور

  فراموشم نکن تا می توانی

اگر مردم اگر تنها شدی هم

فراموشم نکن تا می توانی

اگر یک روز تا محشر نمانده

   فراموشم نکن تا می توانی

اگر طاعت نکردی از خداوند

  فراموشم نکن تا می توانی

اگر درگیر آلزایمر شدی هم

فراموشم نکن تا می توانی

اگر معشوق دلداری شدی هم  

فراموشم نکن تا می توانی

به دیوار دلت بنویس حرفم

   فراموشم نکن تا می توانی

خدایا حرف من با او همین است

فراموشم نکن تا می توانی

اگر حتی منم گفتم فراموش

فراموشم نکن تا می توانی

سكوت تنهاييم را تو بشكن :

با زمزمه ات

با ترانه ات

با هياهوي خنده ات

با آواي كلامت

با واژه هاي زيبايت

با گرماي دستهايت

با نور ديدگانت

با هياهوي شاديت

...

بشكن و خورد كن ,

سكوت تنهاييم را ...

بگذار انعكاس ,

چيزي باشد جز تنهايي

بگذار آن برگشت ,

ان تلالو ,

تو باشي ...

از تو گذشتن سخته با تو نبودن درده واسه من

زنده بودنم مرکه بدون تو و عشقت واسه من

وجود من مال تو قلب تو هم مال من عزیزم

رفتن تو مرگ منه دستای تو تو دستمه

نگو که باید جدا شیم نبود تو نبودمه

بدون تو کم میارم تا پای جون دوستت دارم

اگه تو از من جدا شی امید موندن ندارم

واسه با تو بودن زندگیمو باختم

یه کلبه ای از عشق واسه ی تو ساختم من

عاشق تو بودم عاشق تو هستم

درای دلم رو روی همه بستم من

هرگز نشد بياي پيشم بگيري دستاي منو

بدوني من عاشقتم گوش کني حرفاي منو

تو بي وفا بودي ولي اونکه برات مي مرد منم

تا زنده ام دوست دارم اينه کلام آخرم

من که نتونستم تو رو يه لحظه تنها بذارم

تو سردي خاطره ها بگم که دوست ندارم

دلم مي خواد همين يه بار اشکامو پنهون نکنم

باور کني تو رو مي خوام غربت و زندوني کنم

بيام به شهر خاطرات غرق بشم توي نگات

ديوونه وار فدات بشم بميرم من واسه چشات

اما هنوز فاصلمون دور و دست من جداست

ترانه سکوت من تو بغض آخرم رهاست

کاشکي فقط يه بار فقط ي بار بياي بگي دوست دارم

تو چشم من نگاه کني بگي که عاشقت منم.

تو را من چشم در راهم شباهنگام

که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم ؛

تو را من چشم در راهم.

شباهنگام ، در آن دم ، که بر جا ، دره ها چون مرده ماران خفته اند ؛

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام ،

گَرَم یاد آوری یا نه ، من از یادت نمی کاهم ؛

تو را من چشم در راهم.

این قدر محکم که مطمئن بشم همیشه هستی

و هیچ وقت تنهام نمی ذاری ...

ولی........!

بگذریم...

ما در آرامشيم و فقط نگاه

گوينده و شنونده بين من و توست

رفتی  و ماند غم  به دل بی قرارمن

تا با غم  تو چون گذرد روزگار من